پس از فوت هر فرد، اموال و دارایی‌هایی که پیش از آن متعلق به متوفی بوده است به دلیل نبودن یا در واقع در قید حیات نبودن صاحب آنها به بازماندگان تعلق می‌گیرد. اما این بازماندگان در چه صورتی و به واسطه چه نسبتی از متوفی ذی نفع خواهند بود؟ آیا صرف رابطه خویشاوندی (نسبی یا سببی)، برای انتقال اموال متوفی به وراث کافی است؟ در حالی که ارث یکی از اسباب تملک است، آیا این تملک بدون مانع محقق می‌گردد؟

اگر نه، چه عامل یا عواملی مانع از انتقال اموال و دارایی‌های متوفی (ارث، ترکه یا ماترک) به وارث می‌گردد؟ آیا اساسا می‌توان وراث را از کسب تملک اموال متوفی منع کرد؟ این امور سوالاتی هستند که ممکن است ذهن هر فردی را به خود مشغول کن؛ چراکه به موجب قانون طبیعت به هر روی و در زمانی افراد این مسئله یعنی ارث و تقسیم اموال متوفی را تجربه خواهند کرد.

ارث در قانون مدنی ایران

طبق ماده 140 قانون مدنی ارث یکی از اسباب تملک می‌باشد. البته در بعضی موارد و به واسطه موانعی امکان تملک از طریق ارث برای وراث سلب می‌شود. در این مقاله به موضوع موانع ارث می‌پردازیم. به یاد داشته باشید که منظور از موانع ارث، اموری هستند که حتی اگر شرایط وراثت وجود داشته باشد، مانع ارث بردن وراث از متوفی خواهند بود. اثبات یک مانع نیز برای سلب وارث از ارث بردن از متوفی کافی است.

تهیه و انتشار توسط مرجع حقوقی ایران

شرایط وراثت

پیش از آنکه وراثت و ارث بردن اتفاق بیافتد لازم است چندین شرط محقق شود:

موانع ارث

قانون مدنی از امور زیر به عنوان موانع ارث یاد کرده است:

آیا محرومیت از ارث، از موانع ارث محسوب می‌گردد؟

محروم کردن ورثه‌ای یا وراث از ارث مشروعیت ندارد. لذا اگر فردی، فرزند یا فرزندان، همسر، پدر و مادر یا خواهر و برادر و دیگر خویشاوندان که امکان ارث بردن از وی را دارند، از ارث محروم سازد (به موجب وصیت یا لفظی)، این عمل از اساس نادرست و غیرقابل نفوذ بوده و لذا از موانع ارث محسوب نمی‌گردد. این مطلب توسط مرجع حقوقی ایران تهیه و متشر شده است