دستور موقت قضایی در خصوص اموری است که نیازمند اقدامی فوری میباشند و یا اینکه نیاز به رسیدگیِ موقتی در آن امور، فوریت دارد. از آنجاییکه اجرای دستور موقت با محدودیت هایی (مثل جلوگیری از تصرف و انتقال یا بهره­ وری و...) همراه است، طبیعتاً ممکن است خسارت هایی نیز برای کسی که دستور علیه او اجرا می­ شود، به بار آورد، لذا خواهان باید تأمین بدهد. و همچنین به همین دلیل، فوریت و اهمیتِ مسئله نزد دادگاه، جایگاه خاصی دارد؛ حتی دادگاه می ­تواند از ابزارهایی (مثل معاینۀ محل و نظرِ کارشناسی و غیره) نیز استفاده کند و اگر محکمه تشخیص بدهد که موضوعِ درخواست، فوریت ندارد؛ دستور موقت صادر نمی­ کند. از طرفی نیز ممکن است: اگر فوراً به درخواست خواهان رسیدگی نشود، حق او به طور کلی از بین برود که جبران ناپذیر نیز باشد. درحالی که او می ­توانسته با ادله­ ای که در دست داشته، به حق خود برسد، ولی با صادر نشدنِ دستورِ موقت از جانبِ محکمه، این حقِ او بر باد رود یا با معضلات شدیدی رو به ­رو شود. مثلاً شخصی ملکی را با مبایعه ­نامه خریده و فروشنده نیز برای تنظیم سند به دفترخانه نمی­ آید. خریدار از ترس اینکه مبادا ملک را به دیگری نیز بفروشند، می ­تواند از دادگاه تقاضای دستور موقت کند با این مضمون که فروشنده را از فروختنِ مال به دیگری باز دارد.

ویژگی های دستور موقت

شرایط اعلام دستور موقت