‌ماده 1 - مدت کار، تعطیلات، مرخصی‌ها و مزد و حقوق کارگرانی که طرز کارشان به نحوی است که تمام یا قسمتی از مزد و درآمد آنها به وسیله مراجعه یا‌مشتریان تأمین می‌شود، به موجب این آیین نامه خواهد بود.

‌ماده 2 - در مواردی که مزد کارگر از وجوه دریافتی از مراجعین و مشتریان تأمین می‌شود باید سهم مزد کارگر از وجوه دریافتی در قرارداد کار مشخص شود و هر‌گاه علاوه بر وجوه مذکور پرداخت مزد ثابتی توسط کارفرما تعهد شده باشد باید میزان آن

در قرارداد معین گردد.

‌تبصره - وجوهی که عرفاً تحت عنوان انعام از سوی مشتریان یا مراجعین به کارگران پرداخت می‌شود و در قرارداد کار ذکری از آنها به عنوان بخشی از مزد نشده‌جزو مزد محسوب نمی‌شود.

‌ماده 3 - در کارگاه‌های مشمول این آیین نامه چنانچه با توجه به ماهیت کار، وجوه دریافتی از مشتریان یا مراجعین به وسیله کارفرما یا طرق دیگر جمع‌آوری‌شوند، چگونگی و نحوه پرداخت سهم مزد کارگر با تراضی طرفین (کارگر و کارفرما) تعیین می‌شود.

‌ماده 4 - مجموع مزد و درآمد دریافتی از مشتریان یا مراجعین موضوع ماده (2) این آیین نامه که به کارگر تعلق می‌گیرد در هر حال نباید از حداقل مزد قانونی کمتر‌باشد.

کارگران مشمول این آیین نامه از نظر استفاده از تعطیلات و مرخصی‌ها تابع مقررات مبحث سوم از فصل سوم قانون کار می‌باشند و مزد ایام مذکور‌توسط کارفرما پرداخت می‌شود. در صورتی که مأخذ پرداخت مزد برای ایام تعطیلات و مرخصی‌ها در

قرارداد کار مشخص نشده باشد، مأخذ محاسبه، میانگین‌مزد دریافتی در روزهای کارکرد آخرین ماه کارگر است.

مزدی که مبنای محاسبه فوق‌العاده اضافه‌کاری قرار می‌گیرد و نیز مزد روزهای جمعه و تعطیل رسمی و مرخصی‌ها نباید کمتر از حداقل مزد قانونی‌باشد.

‌ماده 7 - مأخذ محاسبه مزد یا حقوق، حق سنوات و مزایای پایان کار موضوع مواد (18)، (20)، (27)، (31) و (32) قانون کار عبارت از متوسط مزد دریافتی‌کارگر در آخرین نود (90) روز کار او خواهد بود.

‌ماده 8 - در صورت وجود عرف و رویه دیگری در کارگاه که مزد و مزایایی بیش از آن چه که در این آیین نامه مقرر شده برای کارگران در نظر گرفته باشد همان‌عرف و رویه حاکم خواهد بود.

‌حسن حبیبی - معاون اول رییس جمهور