رأی وحدت رویه شماره 803 ـ 18/9/1399 ھیأت عمومی دیوان عالی کشور مطابق تبصره 10 ماده 100 قانون شھرداری مصوب 1334 با اصلاحات و الحاقات بعدی، آراء صادره از کمیسیون موضوع این ماده قابل اعتراض در کمیسیون ھم عرض است و برابر بند 2 ماده 10 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب 1392 مجمع تشخیص مصلحت نظام، رسیدگی به اعتراضات و شکایات از آراء و تصمیمات قطعی کمیسیون موضوع ماده 100 قانون شھرداری در صلاحیت دیوان عدالت داری است. بنا به مراتب و با عنایت به ذیل ماده 10 قانون آیین دادرسی دادگاه ھای عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379 ،اعتراض اشخاص حقوقی دولتی و عمومی نسبت به آراء کمیسیون یادشده در ھر حال قابل طرح و رسیدگی در دادگاه ھای عمومی نیست و رأی شعبه پانزدھم دادگاه تجدیدنظر استان مازندران که در نتیجه با این نظر انطباق دارد به اکثریت آراء صحیح و قانونی تشخیص داده می شود. این رأی طبق ماده 471 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 با اصلاحات بعدی، در موارد مشابه برای شعب دیوان عالی کشور، دادگاه ھا و سایر مراجع، اعم از قضایی و غیر آن لازم الاتباع است. ھیأت عمومی دیوان عالی کشور