رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور ماده 13 قانون جزای عمومی خردادماه 1352 در مقام تعریف جزای نقدی نسبی می گوید : ( جزای نقدی نسبی آن است که میزان آن بر اساس واحد یا مبنای خاص قانونی احتساب می گردد ) و چون جزای نقدی نسبی که به موجب ماده 42 اصلاحی مصوب 20 فروردین 48 قانون حفاظت و بهره برداری از جنگلها و مراتع برای بریده یا ریشه کن کردن و یا سوزاندن نهال جنگلی تعیین گردیده بر مبنا و مأخذ حراکثر 50 ریال هر نهال می باشد و به موجب مواد 9و 12 قانون جا مصوب خرداد 1352 ، مطلق جزای نقدی حداکثر تا 5000 ریال کیفر خلافی و از 5001 ریال به بالا یفرجنحه ای شناخته شده اعم از اینکه جزای نقدی در قانون نسبی باشد و یا ثابت ، ملاک تشخیص خلافی و جنحه ای بودن جرم قطع یا ریشه کن کردن و یا سوزاندن نهال جنگلی در مورد هر جرم علیحده تجاوز و یا عدم تجاوز حداکثر مجموع مبلغ جزای نقدی نسبی خواهد بود که بر اساس حداکثر 50 ریال واحد محاسبه جزای نقدی نسبی مصرح در ماده 42 اصلاحی قانون حفاظت و بهره برداری از جنگلها و مراتع از طرف دادگاه قانوناً قابلیت تعیین دارد . این رأی به موجب ماده 3 الحاقی به آیین دادرسی کیفری و در حد پیش بینی شده ضمن قانون وحدت رویه مصوب تیرماه 1328 لازم الاتباع خواهد بود . هیأت عمومی دیوان عالی کشور