رأی وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور نظر به اینکه برابر ماده 192 قانون اصلاح موادی از قانون آیین دادرسی کیفری و ماده 7 قانون راجع به مجازات اسلامی مصوب 1361 ، جرائم و نیز مجازاتها حسب نوع آنها به حدود و قصاص و دیات و تعزیرات تقسیم شده اند نه خلاف و جنحه و جنایت مندرج در قانون مجازات عمومی سابق و مجازات توهین به افراد در ماده 86 قانون تعزیرات شلاق تعیین گردیده و ماده 217 قانون صدرالاشعار که در مقام تعیین حدود صلاحیت دادگاه کیفری دو در مقابل دادگاه کیفری یک فحاشی را در صلاحیت دادگاه کیفری دو دانسته است ، به معنای نفی صلاحیت بازپرس یا جانشین او در رسیدگی به شکایت مزبور در حدود وظایف قانونی آنها نمی باشد ، بنابراین رسیدگی به اهانت و فحاشی در دادسرا ، چنانچه شاکی راسا به دادسرا شکایت نماید و اظهار نظر متقضی بر موقوفی یه منع تعقیب یا مجرمیت ، تکلیف قانونی قضات دادسراست و رأی شعبه 22 دادگاه کیفری دو تبریز که نتیجتاً بر همین مبنا صادر شده ، منطبق با موازین قانونی تشخیص می شود . این رأی به تجویز ماده 3 قانون اضافه شده به قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1337 برای دادگاه ها در موارد مشابه لازم الاتباع است. هیأت عمومی دیوان عالی کشور