‌ماده 1 - وزارت بهداری مجاز است برای پیشگیری و مبارزه بر ضد امراض همه گیر در مواقع لازمه و نقاطی را که مقتضی بداند مایه‌کوبی عمومی‌و اجباری را اعلان نماید.

و همچنین وزارت بهداری مجاز است در مواقع شیوع بیماریهای واگیر و همه گیر مبتلایان را اجباراً منفرد و در بیمارستانهای‌مربوطه بستری و تحت معالجه قرار دهد و نیز وزارت بهداری مجاز است منازل بیماران فوق را مطابق اصول فنی ضد عفونی نموده و صاحبان منازل‌باید با مأمورین بهداری در این باب مساعدت و همکاری نمایند.

‌ماده 2 - در نقاطی که به موجب ماده یکم مایه‌کوبی عمومی و اجباری از طرف وزارت بهداری اعلان می‌شود عموم ساکنین مکلف هستند‌مایه‌کوبی نمایند.

‌تبصره - مایه‌کوبی عمومی و اجباری مجانی است و هیچگونه تحمیلی به اهالی نخواهد گردید.

‌ماده 3 - متخلفین از این قانون طبق ماده 22 قانون طرز جلوگیری از بیماریهای آمیزشی و واگیر مصوب خرداد 1320 مورد تعقیب و مجازات‌خواهند شد.

‌ماده 4 - آیین‌ نامه اجرای این قانون از طرف وزارت بهداری تدوین و پس از تصویب هیأت وزیران به موقع اجرا گذارده می‌شود.

‌این قانون که مشتمل بر چهار ماده است در جلسه سوم مهر ماه یک هزار و سیصد و بیست و دو به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

‌رییس مجلس شورای ملی - حسن اسفندیاری