كلمات «رضايت» و «برائت» مفهوم و آثار حقوقي متفاوتي دارند، اخذ رضايت براي اعمال جراحي و طبي مطابق ماده 158 قانون مجازات اسلامي 1392 باعث مي‌شود اين اعمال قابل مجازات نباشد زيرا هيچ كس حتي پزشك حق ندارد بدون رضايت بيمار يا ولي وي با چاقوي جراحي در بدن او جراحت ايجاد كند و نفس اين عمل صرفنظر از آثار و نتايج اگر بدون اخذ رضايت باشد جرم تلقي مي‌شود مگر در موارد فوري مذكور در ذيل ماده ياد شده در حالي كه اخذ «برائت» ناظر به عدم مسؤوليت پزشك براي پرداخت خسارت ناشي از نتايج معالجات وي است. از ماده 495 قانون مجازات اسلامي 1392 و مفهوم مخالف آن استنباط نمي‌شود كه اخذ برائت توسط پزشك در موارد غيرضروري پيش از معالجه الزامي است و آنچه از ماده مذكور و تبصره آن و همچنين ماده 496 قانون مجازات اسلامي استنباط مي‌شود اين است كه هرگاه اقدام پزشك مطابق مقررات پزشكي و موازين فني باشد و هيچگونه قصور يا تقصيري نداشته باشد براي او ضمان وجود ندارد هر چند برائت اخذ نكرده واز موارد ضروري وفوري هم نباشد.