1- مراجع قضائی، اعم از عمومی و اختصاصی صرفاً در اموری مجاز به اقدام در قالب نیابت قضائی می‌باشند که نسبت به انجام آن اقدام، برابر قانون صلاحیت ذاتی داشته باشند. به عبارت دیگر، مقررات ناظر تجویز انجام امور در قالب نیابت قضائی در مقام رفع مشکل فقدان صلاحیت محلی وضع شده است. مراجع قضائی دارای صلاحیت‌های ذاتی متفاوت نمی‌توانند به نیابت از یکدیگر اموری را انجام دهند، مگر آنکه در مقررات قانونی مربوط تصریح شده باشد. 2-مستفاد از مواد 119، 169، 171 و 174 قانون آیین دادرسی کیفری 1392 احضار متهم و سایر اصحاب دعوا به نشانی محل اقامت وی، ولو آنکه خارج از حوزه قضایی مرجع قضایی رسیدگی¬کننده باشد؛ نیاز به اعطای نیابت قضایی ندارد؛ زیرا صرف ابلاغ مستلزم انجام اقدامات قضایی در حوزه¬ای که امر ابلاغ صورت می¬پذیرد، نمی¬باشد. 3-نظر به اینکه انجام تحقیقات مقدماتی مربوط به جرائم موضوع ماده 302 قانون آئین دادرسی کیفری 1392 در صلاحیت بازپرس و در صورت طرح مستقیم پرونده در دادگاه، به عهده دادگاه کیفری یک می‌باشد، بنابراین با لحاظ ماده 92 و قسمت اخیر ماده 341 قانون فوق‌الذکر علی‌الاصول امکان اعطای نیابت قضائی از سوی بازپرس یا دادگاه کیفری یک به دادیار یا دادگاه کیفری دو وجود ندارد؛ بدیهی است که موارد انجام وظیفه دادرس دادگاه بخش یا دادرس دادگاه کیفری دو به جانشینی از بازپرس از مقوله بحث حاضر خروج موضوعی دارد. شایسته ذکر است اصولاً نیابت قضائی مستقیماً به دادیار اعطاء نمی‌شود. بلکه به دادسرا اعطاء می‌شود.